Het was een warme zolderkamer, maar ik heb prima geslapen. Je bent best moe van het lopen en het warme weer. Ontbeten met de gastvrouw, ze verbaasde zich dat ik haar zo goed begreep. Dat deed ik dit keer ook echt 😄
Maar ze sprak heel rustig, dus dan is de interne vertaling vol te houden.
Ze was heel vriendelijk bij het vertrek en wenste me een goede reis, ook in het leven.
20 minuten meditatie woord: samenleven
In eerdere overdenkingen heb ik gememoreerd dat zowel prettige als onprettige dingen in mij zijn (om de woorden goed/fout, positief/negatief even te vermijden 😉).
Dat heeft iedereen. Dus als we samen-leven ervaren anderen om mij heen ook die beide tegengestelde dingen. Ik ervaar ze van de ander. Dat is samen-leven. Niet op tilt slaan als er iets gebeurd door/met een ander, maar accepteren dat dit er mag zijn, er bij hoort.
Vandaag weer vol goede moed op weg. De benen gaan goed, zeker in de morgen. Het tempo komt er mooi in. De route gaat langs het kanaal naar Troyes. Dat zijn lange rechte stukken met hier en daar een bocht erin. Gelukkig lopen ze richting noord-zuid waardoor je altijd in de schaduw kunt lopen. Met deze temperatuur wel heel lekker. Af en toe als ik de rugzak even afdoe, dan zou je bijna mijn t-shirt kunnen uitwringen 😅
Het andere nederlandse koppel niet meer tegen gekomen. Ik heb een goede snelheid blijkbaar.
Vlak voor Troyes roept een man aan de andere kant van de straat of ik naar Santiago ga. Ik antwoord bevestigend. Hij steekt helemaal over om een praatje te maken. Hij geeft me ook een tip om een leukere route te nemen langs de Seine. Jawel, de rivier van Parijs loopt hier ook. Is geloof ik een heel lange rivier.
De gastvrouw van vandaag heeft aangegeven dat de stadsroute door Troyes heel mooi is om te doen, niet te lang. Die ga ik bij aankomst maar doen dan.
Echter eerst naar de kathedraal, stempel halen, kaarsje opsteken en de gebeden doen 😇
De kathedraal is imposant. Mooie plek. De botten van de heiligen St. Barnard en St. Malachri gezien als relikwie. Tja…
De portier werd boos op een oude man die in de ingang van de kerk, op een meegebracht klapstoeltje, ging zitten bellen. Was ook niet gepast vond ik.
Daarna de route door de stad. Troyes is inderdaad een leuke stad met heel oude straatjes en middeleeuwse huizen. Leuk om door heen te lopen. Ik word verschillende keren aangesproken over mijn pelgrims tocht. Zelfs komen er, op een terrasje, mensen van de andere kant naar me toe om een praatje. Telkens als ik aangeef hoelang ik al onderweg ben (53 dagen), dan is men best onder de indruk.
Dat is toch weer leuk. Beetje in het middelpunt van de belangstelling. Vind ik niet erg 😎
Troyes dankt zijn naam aan de vorm van de stad: een champignon van het land. Ondanks dat de stad niet groot is heeft het 7 kerken, een synagoge en een moskee (en een erotiek winkel, maar dat heeft niks met religie te maken 😃, maar misschien weer wel met de vorm van de stad 🙊)
Vandaag ook weer een momentje dat ik me heel bewust ben van het bijzondere van deze reis. Goed om dat bij mijzelf te ervaren.
Ik slaap in het zusterhuis. Bij binnenkomst wordt ik begroet met: ah, de pelgrim! Ik ben waarschijnlijk dus de enige. We gaan het zien bij het avondeten.
Inderdaad; de enige pelgrim. De zuster die het eten komt brengen vraagt in het frans waar ik vandaan kom. Ik zeg ‘nederland’. Ozegt ze, dan spreek je ook duits, en switcht vervolgens naar duits. Ik kom uit zwitserland.
Het is maar goed dat ik opgelet heb op school en blijkbaar een beetje een talenknobbel heb.
Lekker gegeten. Buik vol. Oogjes moe. Ik denk dat ik weet wat ik ga doen.
Eenvoudig ontbijt bij de zusters, Soeur Oblates, in Troyes. Maar dat is prima. Ik heb de stoute schoenen aangedaan en gevraagd of ik nog een extra nacht mocht blijven (vind ik lastig om te doen; afhankelijk zijn van de goedheid van een ander). Om mijn zere been wat extra rust te geven. ‘Exceptionellement’, eigenlijk niet de bedoeling. Er zijn veel pelgrims (hmmmm…ik was vannacht de enige…🤔)
Maar fijn dat ze haar hand over haar hart streek.
20 minuten meditatie woord: levenskracht
Als ik zo mijn tocht wandel, kom je op verschillende soorten paden. Aangereden aarde, grind, stenen, beton, asfalt. Verschillende materialen, maar wat je altijd ziet is dat de natuur er doorheen komt. Hoe hard of strak het er ook bij ligt, na enige tijd komt het gras, de struik of het boompje er doorheen. Als er niets aan gedaan wordt, wordt het pad vanzelf uiteindelijk overwoekerd door de natuur. Daar zit dus een onvoorstelbare levenskracht achter.
Kijk ik naar mijzelf, dan heb ik ook levenskracht. Of het zo sterk is als de natuur weet ik niet, maar ook al ben ik uitgeput door hitte, afstand, pijn, na even zitten, beetje koud water, douche, wordt ik weer mens en kan ik weer verder. Een goede nachtrust doet helemaal wonderen. Ook in mij zit levenskracht, dat is goed om te herinneren als ik er weer doorheen zit.
Even een kerkelijk alineaatje: in de vele kerken die ik tegenkom wordt vaak de kruisgang van Jezus afgebeeld. In 14 stadia zie je hem steeds vermoeider en zwakker er uit gaan zien. Maar uiteindelijk wordt hij verheerlijkt. Een religieus voorbeeld van levenskracht.
Vandaag een rustdag mogen nemen. De zusters vonden het goed dat ik nog een extra nacht bij hen slaap. Dus opnieuw de stadstour aan het doen. Nu op een heel langzaam tempo.
Ook overnachtingen geregeld voor volgende week woensdag en donderdag. Binnen een paar minuten gedaan. Het lijkt wel of ik in een positieve flow zit. Dat na 3 dagen ploeteren in 30 graden zon. Interessant. De temperatuur gaat omlaag, mooi. Zijn dit de schommelingen in je bestaan? Soms zit het mee, soms zit het tegen 😉
Een meneer in de kathedraal; kaal bovenop, rondom nog haar, achterop langer op een knotje. Leren rugzak, 3/4 broek, leren nette instap schoenen, geen sokken. Gewoon…wat je tegenkomt. Je kunt er een verhaal van maken.
Aan het einde van de middag Hans en Annemiek tegen gekomen. Ze wilden bij de Soeur Oblates slapen, maar die zaten vol. Oeps…ik heb mijn oprechte excuses aangeboden, dat ik er nog zat 😅
Ze zeiden dat Vincent er misschien ook nog wel zat. Ben benieuwd wie ik bij het avondeten ga ontmoeten.
Op tijd terug op mijn kamer en eens de planning ná Vezelay bekeken. Die moest op de schop. Paar stukken van meer dan 25 kilometer en dat ga ik dus niet doen. Het is best lastig om uit te vogelen van waar naar waar je dan gaat lopen. Je wil wel een beetje een evenwichtig aantal kilometers. Niet de ene dag 10 kilometer en de volgende dag 25.
Ik heb drie dagen herpland. De rest doe ik later wel weer. Tot 9 juni is het bepaald, nu nog de overnachtingen boeken.
Dan gaan we al weer bijna de laatste maand in. Eén keer raden hoeveel kilometers ik op 9-6 gelopen heb. Wie er het dichtste bij zit krijgt een kadootje vanuit Frankrijk 😄
Ik ben nog steeds de enige bij het avondeten, maar ik bedenk me dat dit misschien wel komt omdat ik een man ben. Dan mag ik denk niet bij de zusters eten. Andersom is dit namelijk ook zo. Dus zijn er vast meer vrouwelijke pelgrims….pelgrima’s?
Ik ga nog even een verfrissend douchje nemen en dan ogen dicht. Ontbijt is vroeg, maar dan kan ik ook vroeg vertrekken zodat ik vóór de grote hitte het meeste gedaan heb.
Tot de volgende blog.
