Santiago de Compostela- La Souterraine

Gisteren iets eerder opgestaan, want het wordt weer 42 graden en ik moet langer lopen. 6:45 op weg na een zelfgemaakt ontbijt.

20 minuten meditatie woord: putten
Ik zie heel wat putten hier in Frankrijk. De meeste zijn oud en opgedroogd. Daar heb je niet veel meer aan.
Maar je kunt ook gaan putten. In deze zeer warme dagen mag ik regelmatig kracht putten. Hoe je dat doet? Ja, dat is een goede vraag. Gisteren de laatste kilometers in open terrein gelopen met zeer hoge temperatuur. Ik ervaar dan boosheid, die zich verbaal uit. Put ik daarmee kracht, zodat ik door kan gaan? Soms zeggen ze wel eens dat als je boosheid voelt opkomen, je even iets anders moet gaan doen, maar dat gaat hier niet op. Ik moet dóór!
Ik vergelijk het dan een beetje met de Haka van de Maori’s. Die putten daarmee ook kracht. Misschien moet ik mijn woorden vervangen door oerkreten!? 😉

Ik zie in het bos soms mooie steentjes liggen en wil die dan meenemen. Dat is een neiging die ik denk van mijn moeder over genomen heb. Ze ging niet vaak naar het buitenland vanwege heimwee, maar als ze dan in duitsland was zag ze overal mooie steentjes. Dat is nu allemaal een beetje te zwaar tillen.

Bij een vijver langs het pad steekt er vlak voor mij ineens een gezin ottertjes over. Die had ik nog niet gezien op mijn reis.

Als je de foto van het bospad ziet denk je: leuk om daar te lopen in de schaduw van de bomen. Maar bedenk dan dat het ook daar 30+ graden is en geen zuchtje wind… 😰

Vlak voor aankomst bij de refuge, zit er een zeer steile klim met een trap om boven op de heuvel te komen waar de kerk en de slaapplek is. Het is erg warm. Gelukkig staat boven ook een bankje in de schaduw. Ik ben uitgeput, dus direct erop plaats genomen ook al is de refuge een 100 meter verder. Weer even putten naar kracht. Dit keer zonder boosheid, dat kan ook 😅
Wel heel veel, opgewarmd, water drinken om weer bij te komen.

Straks even naar de kruidenier voor avondeten.
Resultaat:
kruidenier; definitief gesloten,
herberg met pelgrims menu; op vakantie deze week,
pizzaria; definitief gesloten,
hotel/restaurant du Lac; alleen ’s avonds voor hotelgasten open….
hoeveel geluk kun je hebben? 😂

Gelukkig was er nog een bar open en die wilde wel lasagna om op te warmen voor me klaarmaken. Kreeg er ook nog frisse salade bij! Zoveel geluk kun je dus hebben ❤

Nu naar bed, want morgen moet ik 25 kilometer lopen en dat mag vóór 11:00 klaar zijn, het wordt wéér 42 graden. Om 4:30 op weg.

Heeeeel vroeg opgestaan. De wekker ging al om 3:30 😱
Buiten is alles nog donker. Ik mag mijn refuge-genoot niet wakker maken natuurlijk. Met weinig licht en geluid mijn rugzak inpakken en ontbijt maken.

20 minuten meditatie woord: souplesse
Na 79 dagen lopen zou je denken dat je getraind ben en fantastische spiermassa’s hebt. Nou uit die droom kan ik je helpen: ik ben zo houterig als Pinokkio. Als ik 10 minuten ergens zit, dan kom ik al bijna niet meer in beweging 😄
De souplesse in het fysieke gaat dus nog wel even duren voor die terug is. De souplesse in het mentale is een ander ding. Die is ook op de proef gesteld, maar die switcht nu sneller naar een positievere mindset. En die oefening gaat nog wel 2 weken duren 😅

Het was bij de start nog zo donker dat ik mijn hoofdlampje moest gebruiken. Toch goed dat ik die meegenomen heb. De route ging direct het donkere bos in. Het eerste uur geen wild gezien, die hebben mijn lampje al van ver in de gaten. Behalve één wild dier: een pad op mijn pad! Gelukkig bewoog hij, anders had ik er bijna op gestaan.
Bij het ontwaken van de dag meer dieren gezien: een ree die voor me wegschoot, marters die de weg overstaken en een haas die er als een….gek vandoor ging.

Wat ik ook merk is dat er in het bos soms zwermen vliegen bij de voet van bomen zitten. Laag bij de grond. Geen idee wat dat is. Ik heb er geen last van. Alleen als je langs loopt gaan ze allemaal vliegen. Dat lijkt dan op het ruisen van de zee.

Het was goed dat ik op tijd vertrokken ben. Al om 11:00 in La Souterraine. Dat was maar goed ook. Het is al weer 39 graden.
Afgekoeld in de kerk. Vervolgens in een parkje even wat slaap ingehaald.
Daarna naar de slaapplek. Een heel mooie refuge door een prive persoon bijgehouden. Aardige mevrouw.
Na een heerlijke koude douche beneden in de koelte op de bank een tweede siesta gehouden 😴

Zo even wat eten voor morgen onderweg halen en iets voor vanavond. Ik heb geen zin het stadje in te gaan, alhoewel het een leuk gezellig stadje is.
De gastvrouw zei dat er genoeg in de koelkast stond om iets te maken. Heb haar even uit de droom geholpen dat ik een goede kok ben. Ze vond dat pasta maken met een beetje groente geen koken was 😂

Ik krijg van haar nóg een toetje; vanille ijs met een zelfgemaakt zwarte bessen sausje er overheen. Heerlijk.

Ze verteld me dat de weg morgen alleen maar normale weg is, dus niet door bos of kleine paadjes. Dan mag ik zeker weer op tijd opstaan, want je wilt niet bij hoge temperaturen op asfalt lopen, dat weten jullie nog van eerdere dagen.

Oftewel; ik ga er weer in!