Gisteren ontbijt op een geweldige locatie. Vanuit de ontbijtkamer keek je zo over de vallei uit. Het huis was ook mooi met heel oude authentieke elementen, houten balken, dikke muren, scheve ramen…
Een mooi gesprek met de gastvrouw. Haar broer had ook de camino gelopen en was veel verandert. Zijn relaties zijn dieper geworden. Het maakte me emotioneel, omdat ik het idee heb dat dit dus met mij ook zal gebeuren. Daar kijk ik althans wel naar uit.
Ze gaf wel als aandachtspunt dat je op jezelf moet letten en ook jezelf moet voeden.
Ik dacht net vanmorgen of ik nog wel steeds op een pelgrims tocht voor mijzelf bezig was, of dat het meer om de blogs draaide. Na het gesprek met de gastvrouw geloof ik dat ik toch nog steeds meer met mijn eigen ontwikkeling bezig ben.
20 minuten meditatie woord: overbruggen.
Ik mag regelmatig mijn tijd overbruggen. Dan mag ik nog even wachten totdat de locatie waar ik me mag melden beschikbaar is. Overbruggen is dan; wachten.
Overbruggen in een relatie kan zijn dat er een verschil van inzicht is. Een andere mening. Dan is overbruggen dat ik, we, luisteren naar de ander.
Zo is er ook een overbruggen in mijzelf. Het overbruggen van hart en hoofd. Ook die twee in mij mogen luisteren naar elkaar. De een is namelijk niet meer dan de ander.
Vanmorgen eerst even de supermarkt opgezocht voor de broodnodige voedingsstoffen voor onderweg. Drinken, yoghurt, cup-a-soup zakjes, fruit. Jammer genoeg zat de supermarkt helemaal de andere kant op dan waar ik heen moest. Nu ja, het is niet anders. Ook nog even langs de bakker voor verse broodjes. Het ontbijt was al uitgelopen, dus voordat ik uiteindelijk op de route aangeland was, was het al 10:10. Ach, vandaag niet zo’n lange route, geen probleem om later te vertrekken.
Halverwege de ochtend kom ik Fabrice tegen. Een fransman die met pensioen is op zijn 57e en nu besloten heeft 4 maanden te gaan lopen. Hij vertelde over een Paul die als een gek liep. Die kende ik. Dat was het Nederlandse echtpaar in sommeval. Ik kende hem dan nu ook een beetje van de verhalen van Paul. Aardige man, zal ik nog wel vaker tegenkomen. Ik ging om 12:00 even pauze houden, want ik had er al 2 uur op zitten. Hij ging doorlopen. En zo zie je elkaar en zo ben je weer alleen. En dat is goed.
Ik heb vandaag niet meer op mijn linkerbeen hoeven letten, hoe ik mijn voet neerzet. De pijn is er niet meer tijdens het lopen. Dat maakt dat het een stuk ontspannender gaat. lekker.
Op een rustplek is het water van goede kwaliteit, want je ziet de grote zoetwater kreeftjes zwemmen.
Een ontsteking van het scheenbeen heeft volgens sommigen te maken met boosheid of woede. Dat zou kunnen, omdat het startte op het moment dat het erg heet was geweest en geen schaduw. Nu dacht ik: ‘mooi dat het over is. Komt misschien wel omdat ik me lekker voel en ontspannen ben.’ Nog geen 2 seconden later loop ik met mijn been en vingers tegen een doorntak aan die over het pad hing. De enige tak op een afstand van een half uur lopen. Hoe is het mogelijk 💁
Maar ik kon er naar kijken zonder boos te worden, ik maak progressie!
Om 16:00 ben ik bij de slaap locatie. Een aardige mevrouw. Uitklap slaapbank, maar dat zal de pret niet drukken. Met in slaap komen heb ik geen probleem.
Na een heerlijke koude douche even relaxen op de simpele binnenplaats. Helaas geen zwembad 😅
Het was het laatste stukje toch nog aardig warm geworden.
De gastvrouw van vandaag had denk niet zo’n interesse in een conversatie. Ze verdween bij avondeten en ontbijt steeds in de keuken 💁
terwijl ik juist zo gezellig kan zijn. Ach ja…
20 minuten meditatie woord: uittesten
Soms lijkt uittesten door het universum op uit-pesten. Denk aan de doorntak van gisteren. Maar misschien is het toch een test voor mijzelf om te zien of wat ik zeg ook werkelijk waarheid is in mijzelf, of dat het slechts de wens van de gedachte is.
De route is mooi, ook doordat het weer meewerkt. Het is niet te warm, beetje bewolking, goed loopweer. Af en toe komt het zonnetje lekker door met een fris windje.
Het is goed om zo nu en dan eens stil te staan. Te kijken naar de windvlagen over het gouden wuivende graan. De verschillende vlinders die voor mijn voeten aan het fladderen zijn. Hagedisjes die wegschieten in het groen langs het pad. Zo af en toe zie je ook een slang/adder, maar die doet dan niets meer. Is overreden door een auto 😥
Je loopt wel door een heel ander klimaat als je al onder het nivo van Parijs aangekomen bent.
Ik bedacht me het volgende over manifesteren; ik heb gemerkt dat manifesteren niet zomaar werkt. Er is niet ineens een bankje als ik dat wil of zelfs nodig heb. Maar als ik ga kijken waarom ik iets nodig heb, dan is dat vaak omdat ik bezig ben om een plan van mijzelf uit te voeren. De realiteit is dan anders en die wil ik aanpassen naar mijn plan. Nu dacht ik, wat nu als ik een globaal plan maak en dan vervolgens leef naar de realiteit. Dus ik loop en zie een leuke plek om te stoppen. Ik check mijn plan; heb ik al 1,5 uur gelopen? Mooi, dan kan ik even op de leuke plek gaan zitten voor een appel, drankje of lunch. Op die manier pas je je plan aan aan de realiteit. Een stuk leukere ervaring.
Zou dat niet manifesteren zijn?
Als ik even aan het rusten ben loopt Fabrice me achterop. Na een paar minuten ga ik echter weer lopen. Ik ga niet op hem wachten om samen te lopen. Het is namelijk best vermoeiend om steeds frans te praten en te ontcijferen.
Zo tegen een uur of 12:00 loop ik de wijnvelden rondom Chablis in. Dat zijn witte wijnen. Er liggen heel wat wijnvelden rondom Chablis van verschillende kwaliteit (grand cru, premier cru, etc…).
De gite die ik geboekt heb is superluxe voor een heel schappelijke prijs. Hier ga ik lekker bijkomen en klaarstomen voor de etappe van morgen. 22 kilometer, moet geen probleem zijn. Er schijnen alleen wel wat druppels te gaan vallen.
