Ik werd de afgelopen dagen flink onrustig thuis.
De muren komen op me af. Dat is het spreekwoord toch? Ik moet dan altijd aan Indiana Jones denken die dan in een of andere berg weer in een val trapt en in een kamer belandt waar muren met houten, puntige, staken eruit langzaam op hem af komen.
Dat soort muren heb ik gelukkig thuis niet.
Wel de mentale muur van onrust en niet daar zijn waar ik hoor te zijn. Ergens in de natuur rond Kevelaer (Duitsland) 😉
Het weer is namelijk fantastisch loopweer. Zonnetje, maar ook fris windje.
Ik heb geduld mogen hebben, blijkbaar mag ik weer eens vertragen. Het mooie is wel dat ik tijd heb om mijn leven te overdenken. En te voelen. Tijdens de eerste vier dagen was dat voelen vooral fysiek 😀
Nu komt er ook meer mentaal voelen bij. Mijn ego mocht incasseren dat ik het even niet gered heb, dat is lastig te accepteren soms, maar sterkt je wel.
Soms help je mensen op een heel andere manier dan je denkt. Iemand vraagt hulp bij zijn beschadigde tenen, daar kun je helaas niets voor betekenen, maar met wat je er over zegt en adviseert, help je hem in zijn hoofd dingen helderder te krijgen zodat hij beslissingen kan nemen die goed voelen voor hem.
Lang verhaal, maar snap je hem?
Je kan me trainen, africhten, maar je kunt me niet veranderen. Dat kan ik alleen zelf vanuit mijn innerlijk.
Het herstel van de linkervoet was woensdag goed op weg. Veel goede tips en adviezen vanuit mijn omgeving gekregen. Zalfjes en tincturen om mij van buiten, maar ook binnenuit te genezen en versterken. En dat had effect. Woensdagmorgen zag mijn linkerteentje er al veel rustiger uit. Ik kon er al weer een beetje op staan.
De teentjes zijn dus aardig geheeld na 1 week en nu mogen ze weer aan de bak. Wel goed met wandelwol ingepakt! Wat een wondermiddel is dat. Neemt de hitte weg, verzacht, schijnt ook desinfecterend te zijn. Prima, want dat kan ik allemaal gebruiken 😀
Vandaag de eerste bergen ervaren. De Posbank zit er vol mee. Het was zaterdag, dus ook veel andere wandelaars. Regelmatig herkenning dat ik de Camino loop. Zelfs een keer van een spaanse familie. Een andere man, met beginnend parkinson, gaat volgende maand starten waar ik eindig: Saint-Jean-Pied-de-Ports. Deze ontmoetingen maken wel je dag.
Na een mooi plaatje van kasteel Rosendael werd ik heel gastvrij ontvangen door mijn gastvrouw van vandaag. Zelfs een weldadig voetbad gekregen voor de afgepeigerde voetjes.
Ze hebben zich kranig gehouden. Ik ben trots op ze. Blij dat deze heel speciale voeten aan mijn benen zitten.
Vanavond genoten van een surinaamse maaltijd. In een heel klein gezellig volks afhaal restaurantje. Was mooi. Nu met volle buik in bed in het idyllische tuinhuisje in Geitenkamp, Arnhem.
Morgen een klein tochtje. Slechts 13 km naar Elst.
Benieuwd wat de dag zal gaan brengen. Het is zondag, dus misschien drentel ik de Eusebius kerk van Arnhem nog wel even binnen.
Welterusten allemaal. Ik kan jullie zo’n wandeltochtje aanbevelen. De hele dag buiten, lekkere maaltijd en met de kippen op stok!
Mooie foto’s, fijn voor je dat je weer op pad bent, veel plezier de komende dagen weer. Hopelijk blijft t goed gaan met je teen, de wol zal zeker helpen.
groet Arielle