Eergisteren in het sjieke b&b lekker geslapen. Goed ontbijt gekregen. Ik was later qua ontbijt dan de andere mountainbike pelgrim, maar eerder weg dan hem.
20 minuten meditatie woord: luisteren.
Je kunt horen wat er gezegd wordt, maar dat wil nog niet zeggen dat je opslaat wat er tot je komt. Luisteren daarentegen is horen en ook begrijpen, of aanvoelen, wat er gezegd wordt. Het geldt ook voor mijzelf om te luisteren naar mijn eigen gedachten. Wat zeg ik nu eigenlijk? Wat bedoel ik er mee te zeggen?
Gestart vandaag in Rocroi. Dit is een leuk klein vesting stadje. Zonnig gelopen, maar niet heet. Er stond een fris windje. Dat is lekker lopen.
Na 12:00 werd het poncho aan, poncho uit. Best lastig, want dan moet de 12 kilo rugzak ook af en weer op. Het is een leuke afwisselende route met dorpjes en bos. Het lopen gaat lekker en snel.
In Aubigny-les-pothees zou er een feest zijn, maar ik kan gelukkig nog wel in de gite communal. Het feest van het dorp zijn 2 kramen en een draaimolen 😄. De gite is een fraai huisje. De sleutel zit in een kluisje aan de deur. Op de 1e verdieping staan goede stapelbedden met slaapzakken, dat is luxe. Heerlijk warm gemaakt, dat had ik wel nodig. Ik had het koud gekregen van de regen en de wind na de middag.
De burgemeester is ook nog langs geweest. Ik heb een mooie stempel gekregen in mijn pelgrims pas. Anders mag je er niet slapen!
Gelukkig eten meegenomen, tortellini, en dat klaargemaakt. Achteraf was het geloof ik voor twee personen 😉
Ik denk dat ik er vroeg weer in ga 😉
Heerlijk geslapen in Aubigny-les-pothees. Om 6:30 hoorde ik al gerommel beneden. Kwamen ze al spullen brengen voor het feest.
Alles opgeruimd op de 1e verdieping en netjes achter gelaten. Een eenvoudige maaltijd met yoghurt en oude broodjes.
20 minuten meditatie woord: gewoonte.
Ik ben nu iets bijzonders aan het doen, maar sommige dingen beginnen bijna al weer een gewoonte te worden. 7:00 opstaan, meditatie, Qi-gong, tas inpakken, ontbijt, schoenen aan en lopen. Het gevaar bestaat dat ik vervolgens niet meer open sta voor het bijzondere wat in het kleine komt. Ik sjok mijn pad en ben minder alert voor het mooie van wat er voorbij komt. Gelukkig ben ik het me nu bewust en mag ik het me elke dag helpen herinneren er voor open te blijven staan. Van dat herinneren mag ik dan een mooie gewoonte maken 😉
De dag begon mooi droog met een mooie tocht over de hogere gebieden van de franse ardennen. mooie bospaadjes en leuke dorpjes. Ik zie regelmatig de bandensporen van de mountainbike pelgrim voor me. Op sommige punten heeft hij weer een aanzienlijke uitdaging gehad. Vlak voordat ik het bos verlaat zie ik een bidon liggen, van vrijthof-vrijthof challenge. Dat stond ook op zijn shirt, dus was zeker zijn bidon. Netjes meegenomen uit het bos, maar ga hem niet 1000 kilometer meesjouwen.
De aanwijzingen zijn soms lastig te vinden. Op een van de foto’s zie je op het bovenste bord een blauw/gele sticker, op een bord eronder de st. Jacobus schelp. Je moet vervolgens een heel klein paadje rechtdoor in. Het is soms een puzzel.
Buiten het bos gaat het pad een paar kilometer tussen twee prikkeldraad hekken door. Dat voelde een beetje vreemd, maar later vernam ik dat het pad een geschenk van een boer was.
Een beetje aan het einde van de dag ging het wat druppelen, maar te weinig om wat te betekenen. Dus een heel mooie tocht. En ik had alle tijd. Vlak voor mijn bestemming een leuk gesprek met een man en vrouw die aan het klussen waren. Grappig hoe dat dan weer ineens een stoot energie geeft. Ik kon om 16:00 me melden, maar was er al om 2 uur. Vrienden Hans en Sarah hadden hier jaren geleden ook in Lalobbe overnacht en hadden een foto van het echtpaar gestuurd.
Na een klein uurtje in het zonnetje op de bank bij de kerk hoor ik ineens achter me: ‘he, daar zit al iemand op de bank’. Ik draai me om en ja hoor de gastvrouw en -heer voor vanavond.
Een heel gezellig stel. De middag en avond vlogen om met een heerljjke maaltijd en mooie discussies (we waren het niet overal over eens 😄)
Het mooie van Lalobbe is, dat er geen GSM verbinding is en de glasvezel (dat dan weer wel!) wifi was alleen in de huiskamer beschikbaar. Alleen is het niet netjes om in gezelschap op je telefoon te gaan zitten, toch? Nu ja, dat is een keer geen probleem, alhoewel het wel tijd voor de blog was. Tja, dat moet dan maar een dagje later.
Vanmorgen; de slaapkamer was heel koud, maar het bed lekker warm. Heerlijk geslapen.
Om 8:00 was het ‘voedertijd’, vervolgens afscheid genomen van de gastvrouw en -heer. En weer op pad.
20 minuten meditatie woord: toewijding.
Als je wat je ‘wijd’ ziet of voelt, gaat ’toe’ maken, wordt je blik nauwer. Kloosterlingen zijn toegewijd aan hun religie. Ik heb me toegewijd aan mijn tocht, maar wil daarbij niet mijn aandacht verliezen met wat er om mij heen gebeurd, wie ik ontmoet, met wie ik spreek. Want dat maakt me rijk.
Al snel na de start van de tocht heb ik mijn poncho aan kunnen doen, omdat het te nat werd. De route was inderdaad mooi door heuvelachtig weide landschap met stukjes bos en leuke dorpjes. Had wel wat weg van zwitserland. Zelfs een reetje vlak voor mij in de akker. Die zat even niet op te letten.
Echter het bleef regenen, de grond werd steeds modderiger. Vervolgens kwam er een stuk pad wat niet gemaaid was door de boer. Daar stond het gras kniehoog. Nát gras. Het duurde dus niet lang voordat mijn afritsbroek doorweekt was en het water mijn schoenen in liep. Dat was minder 😥
Gelukkig hield het hoge gras na een half uur op. Het regende nog wel, maar er stond ook een frisse wind. Dan is zo’n afritsbroek wel weer gauw droog….schoenen niet, dus daar liep ik nog lekker in te soppen.
Nog geen half uur later; weer een pad met hoog gras. Dat gaan we dus niet doen! Dan is een smartphone met kaart toch wel weer makkelijk. Een andere route genomen met laag gras. Alleen niet helemaal goed opgelet. Het liep namelijk dood, ook voor voetgangers, bij een dicht hek van een groot huis. Op het hek een bordje: pas op gevaarlijke hond.
Wat nu? Terug en over het natte pad? Nee!
Dan maar over prikkeldraad, een stuk land over, weer over prikkeldraad (steeds poncho uit, rugzak af, alles over prikkeldraad, rugzak weer op en poncho aantrekken). Maar dan was er nog een probleempje: hoe kom ik over het riviertje? Een tiental meter verder lagen er twee bomen overheen. Okay, dat wordt balanceren. Maar wat schertst mijn verbazing; nog iets verder lag een brug, de andere kant van het huis. Ik stond dus al op hun terrein! Waar was die gemene hond dan? Er niet dus. Soms maak je je voor niks ergens druk om. Het maakte de overtocht natuurlijk wel iets makkelijker via de brug, alhoewel ik wel om de dichte poort moest klauteren, maar dat was het minste probleem. Weer een avontuur afgestreept. Wat ben ik toch een held! 💪😎
Het loopt niet lekker met een halve liter water in je schoenen, dus bij de lunch zooltjes eruit, andere sokken aan. Opdrogen op een droog plekje, maar zonder zon lukt alleen niet zo. Dus met de droge sokken toch maar in de natte schoenen. Ik kan je vertellen: dat loopt raar.
Het laatste stuk van de route is niet écht enerverend. Grote vlaktes met graanvelden en windmolens. Verstand op nul en gewoon doorsjokken….met natte voeten in natte schoenen.
Aangekomen in Chateau-Porcien was de bar L’Imprevu snel gevonden. Inderdaad kon ik daar de code voor het pelgrims huis krijgen. De kok van de bar was nog zo vriendelijk om voor me een avondmaaltijd te maken, die ik straks mooi kan opwarmen.
Binnen in het huisje direct alle radiatoren op max gezet (waren er maar 2, niet al te veel). Vervolgens heerlijk bij kunnen komen, wassen en douchen.
Na een uurtje geklop op de deur. Een andere pelgrim, over met de vrijheid. Hij had wel mazzel, want de bar was blijkbaar al dicht en er stond dus níet op de deur van het pelgrimshuis hoe je er in kon komen.
Nu dus weer een huisgenoot. Hopelijk snurkt hij niet.
Je bent een held hoor!