Santiago de Compostela- Reims

Mijn kamergenoot in Chateau-porcien snurkte niet, dus goed geslapen. We hebben de refuge aan kant gemaakt. Vervolgens naar een echte franse bakker voor broodjes en langs de supermarkt voor yoghurt. Ik ben klaar voor de tocht.

20 minuten meditatie woord: vasthouden.
Dat kan op veel verschillende manieren. Een klein kindje die een kitten voor zich uit vasthoudt, dat is niet zo fijn voor de kitten. Dat is minder leuk vasthouden. Maar als ik iemand vasthoud voor een knuffel, dan is dat mooi natuurlijk, al kan het ook ongemakkelijk zijn. Zo kan ik soms ook vasthouden aan handelingen. De een is misschien wel handig om vast te houden, de ander niet. Welke niet voel je aan, maar alleen als je rustig naar jezelf kunt kijken. Laat ik nu alle tijd hebben op mijn tocht. Ben benieuwd wat er boven komt drijven wat ik los mag laten.

Ik heb niet ontbeten met mijn huisgenoot. Had ik niet zo’n zin in. Mijn broodjes buiten het dorp opgegeten. Komt er een 86-jarige fransoos zijn hondje vanuit de auto uitlaten. Gezellig een babbeltje mee gemaakt, maar ik kwam er bijna niet vanaf 😄
Ik verbaas me er nog steeds over dat men mij blijkbaar verstaat….of ze doen net alsof, wat ik ook wel doe 😂

De route was ongelofelijk saai door glooiende heuvels met alleen graan- en lijnzaad velden. Alsmaar rechtdoor sjokken. Af en toe een dorpje. In het dorpje waar ik mijn lunch wilde opeten was er een pelgrims refuge, maar géén énkel bankje om op te zitten? Dan maar aan het einde van het dorp op een meterkastje.

Op de locatie aangekomen. Er was niemand. Na ruim een kwartier komt er een meneer aanrijden. Dat blijkt de gastheer te zijn. Hij geeft aan dat er nóg iemand komt. Okay, mijn vorige huisgenoot krijgt dus een upgrade tot  kamergenoot 😉
Vervolgens krijg ik de keuze voor het bed, het grootste eigen ik mij moedig toe. De douche wordt gewezen. Het is nog een huis in aanbouw. Ik mag hem vragen om een handdoek, daar denkt hij niet aan. Maar goed we zijn aangeland.
Helaas een blaartje gelopen. Dat is ook niet zo gek met natte binnenschoenen.

Met mijn kamergenoot op zoek naar avondeten en dan vroeg erin. Dat is geen straf, de hele dag buiten, en lopen, maakt rozig.

Prima geslapen met nogmaals mijn vorige huisgenoot nu óp de kamer. Eenvoudig ontbijt bij de boer. Mijn kamergenoot praat honderd-uit met hem.
Hij gaat na het ontbijt bij de bakker nog een koffie en broodje eten, maar ik ga op weg.

20 minuten meditatie woord: beschermen en bewaken.
Vandaag twee woorden, omdat ik vind dat deze bij elkaar horen. Als ik mijzelf wil be-schermen, een scherm om mij heen plaatsen, dan zal ik waakzaam moeten zijn, be-waken.
Dat beschermen kan letterlijk, maar ook geestelijk zijn. Wie probeert mij te beinvloeden en wil ik dat? Dat mag ik bewaken.
Als ik de beinvloeding niet wil, mag ik mijzelf beschermen. Ofwel door weg te gaan, of door me af te sluiten.

Vandaag volgens de kenners de laatste dag door de graan- en koolzaad velden van Noord-Frankrijk. Op één van de foto’s zie je het uitzicht wat ik 2,5 uur zo’n beetje heb gehad omdat er gewoon helemaal niets was. Geen dorpje, geen bankje, niets. Ik was al bijna in Reims op de aankomstplek, voordat ik weer even kon gaan zitten. De voeten vonden dat niet leuk. Ik zal ze vanavond maar eens vertroetelen.
Los van de geestdodende route was de grond wederom van twee componenten modder. Je doet twee passen en er zit 2 centimeter modder onder je hak, wat verschrikkelijk irritant loopt. Elke 2 stappen moet je het weg schoppen. Daarnaast loopt het soms ongelijk, omdat een voet wél in het gras loopt, maar de ander niet.

Dus vandaag ook weer mijn nemesis ontmoet. Wat dat aan mijn karakter of onderbewuste doet weet ik nog niet. Hopelijk een heleboel goeds 😉
Ik heb een beetje het gevoel dat de eerste 30+ dagen een ‘walk in the park’ was met allemaal mooie ervaringen en dat ik de laatste paar dagen flink getest wordt met vervelende situaties. Mijn schoenen zijn bijvoorbeeld nog steeds niet goed droog van binnen 😥
Maar goed, het is ook geen vakantie tochtje.

Wat dan weer wél heel leuk is en elke keer weer energie geeft; ik kom midden in die velden een wagen tegen waarbij mannen staan te werken. Ze verwisselen ergens een water afsluiter. Herkent één van hen mij van gisteren vóór Bazancourt en begint een heel gesprek.

Hoe erg die velden zijn; zelfs een tractor van daar uit de buurt was verdwaald. Hij vroeg aan mij of ik een andere tractor had gezien. Nee dus, in 2,5 uur niet. Later toen ik eindelijk op mijn bankje zat, werd er ineens geclaxonneerd vanuit een tractor. Herkenning. Hij had blijkbaar de weg gevonden.

Op één van de foto’s zie je in de verte de Cathedraal van Reims liggen (ingezoomd). Het duurt vervolgens nog een paar uur voordat je er bent.

In de Cathedraal van Reims heerlijk even gecontempleerd. Als goed pelgrim een kaarsje aangestoken voor diegenen die ik meegekregen heb op mijn route.
Mijn huis-/kamergenoot kwam ook weer aanwaaien. Nu voorlopig voor het laatst, want ik heb morgen een rustdag in Reims, maar hij gaat door.
Een mooi gesprek gehad bij de pelgrims ontvangst, veel nuttige informatie gehad. Uiteraard ook een mooie stempel gekregen. Dat heet in het frans ’tampon’…..ik zeg verder niks over de franse taal 💁

Mijn slaapplek voor vandaag is in een wat ouder hotel wat men probeert op te knappen. Met de franse slag, het is er dus een beetje rommelig. Maar de prijs is laag, de kamer, mét badkamer, schoon. Even weer op mijzelf en mijn eigen ding kunnen doen. Je wordt blij van hele kleine dingen.
Straks de stad in voor wat te eten en kijken waar ik morgen eens zal gaan ontbijten.

Lekker, een rustdag in Reims. Alle ontberingen van vandaag zijn weer geschiedenis. Morgen naar een concert; Requiem van Mozart. In de St. Jacques kerk (St. Jacobus kerk).