Maar wat een verrassing vandaag op de rustdag bij het middagmaal! De monniken vinden rode wijn blijkbaar ook lekkerder dan hun eigen bier.
Maar laat ik bij het begin beginnen.
Gisteren na een kort tochtje van 12 kilometer aangekomen in Dinant bij de abdij. Ja, 12 kilometer, dat vind ik ook, het begint op vakantie te lijken. Ik beloof dat ik vanaf maandag weer ga opbouwen qua kilometers. Ik heb nu geen excuses meer. De voeten zijn er goed aan toe.
Het kletsen in het frans gaat me steeds beter af. Ik kan nog niet alles volgen, maar voorlopig weet ik het goed te verbloemen dat ik het niet begrijp😂
Het 20 minuten meditatie woord: verankeren. Je hebt bouwankers, die houden muren op hun plaats. De bedoeling is dat er geen beweging meer in komt. Als je op zo’n manier gedachten of handelingen in je leven verankert, dan gaat het misschien nog lastig worden in je leven. Op die manier wil ik me niet veranderen.
Dan liever van die enorme ankers van zo’n zee container schip. Ze leggen dat massieve schip vast aan de bodem, maar áls het nodig is, kunnen ze zich verplaatsen. Dus de zekerheid van vastleggen, maar je eigen keuze kunnen maken om dat ook los te laten. Dat lijkt me wel wat!
Ik ben op tijd, dus lig op een pleintje mijn tijd te verlummelen. Ben me ineens bewust dat ik in mijn eentje in Dinant op een bankje in de schaduw lig en dat het okay is. Weer even zo’n momentje van tevredenheid en trots op mezelf. Mag best, ik zal niet naast mijn schoenen gaan lopen.
Dinant is blijkbaar de geboorteplaats van Adolf Sax. Dat doet ne denken aan de brugklas. Heb over die man een spreekbeurt gedaan, want die meneer heeft ook de klarinet (wat ik toen speelde) uitgevonden. Dit heeft mij de bijnaam ‘Sax’ opgeleverd. Ach, kan ergere bijnamen verzinnen 😄
Eerder naar de abdij gegaan. Ik mocht nog even wachten in de tuin. Daarna met nog iemand anders naar de slaapruimtes voor de pelgrims.
Mijn was gedaan met wasblaadjes uit de supermarkt. Werkt super, alles ruikt weer fris en fruitig. Hopelijk komen er niet nog meer pelgrims, want ik heb alles opgehangen op bijzondere plekken in de slaapruimte voor 4 personen. Even later kwam er toch nóg een pelgrim bij. Nederlander Rob, die geen frans sprak, dus de gastenbroeder dropte hem lekker bij mij. Leg jij hem maar uit hoe we het straks gaan doen.
Om 18:30 meegedaan met de vesper. Daarna met zijn drieen ingecheckt en de Camino stempel gekregen. Een lichte doch voedzame maaltijd genuttigd en erna nog even in de warme binnentuin gezeten. Het was goed toeven daar.
Op tijd naar bed want morgen gaat de wekker weer vroeg voor de vesper. Gelukkig is het mijn rustdag. Tja, de jaren gaan tellen.
De volgende dag vroeg eruit voor de vesper. Na de vesper een mooi pelgrims moment voor de twee heren die weer doorgaan. Met z’n vieren een pelgrims lied zingen bij het beeld van st. Jacobus en een kaarsje aansteken voor onszelf. Kun je je er iets bij voorstellen?
Het 20 minuten meditatie woord kwam vandaag via Astrid, zij sprak over vrijgeven, waarna ik dacht aan: vrijlaten. Dit woord voelt beter dan loslaten. Loslaten klinkt alsof je het verplicht laat vallen. Het kan dan stukgaan. Vrijlaten is alsof je een duif vrijlaat. De duif kiest er zelf voor om weer terug te komen. Dat klinkt prettiger in mijn oren. Laat jezelf vrij. Vrij om te kiezen, te laten wat er niet meer toe doet. Vrij te laten wat je vastbindt. Hmmmm…die is cryptisch. Veel denkplezier.
Vanmorgen slaapplekken voor de komende 3 nachten geregeld. De 4e nacht zal ik in frankrijk zijn, Rocroi. Mooi resultaat, we hebben dan 450 kilometer an me zolen zitten. We gaan proberen het aantal kilometers op te schroeven. Het is tenslotte geen vakantiereisje.
Er is een nieuwe pelgrim aangewaaid, Vincent. Vlaamse jongen, 27 jaar. Hij vraagt me om een stukje in een boekje te schrijven. Hij heeft al meerdere keren de camino gelopen, maar op meer plekken in de wereld, en verzamelt nu verhalen van pelgrims. Misschien maakt hij er ooit een boek van.
De nieuwe pelgrim gaat gitaar zitten spelen/oefenen. Er komen herinneringen boven van vakantiekampen van de kerk. Voelt dubbel. Dat waren leuke, maar soms ook onvrije momenten.
Ik heb het al in een eerdere blog volgens mij een keer gezegd; ik merk dat ik het lastig vind dat ik morgen weer ga lopen. Wat is dat in mij? Ik vind het blijkbaar prettig dat ik mijn plekje heb en me daar prettig voel. Weer weggaan is alsof je iets achterlaat van jezelf.
Natuurlijk heb ik ook al ervaren dat als ik eenmaal loop, dat gevoel weer wegeb.
Dus morgen op naar Hastiere. Slapen in de pastorie. Heel nieuwsgierig wat dat wordt.
Dinant is een leuke stad hè met al die saxofoons. Succes morgen als je verder loopt. Wij gaan donderdag tot zondag ook weer lopen met onze rugzak op 4 dagen…
Met loslaten doe je jouw handen aan de onderkant open, met vrijlaten doe je jouw handen aan de bovenkant open.
Probeer maar, kommetje naar beneden of kommetje naar boven.
Andere energie hè?
Zet ‘m op!
Dat is een hele mooie Tony!