Gisteren na een gezonde nachtrust in de pastorie van Saint Séverin, lekker de dag gestart met een ontbijt bij Marie-Paule. Ze liet een verhaal lezen van een echtpaar dat in 2025 de camino uitgelopen heeft, omdat ze beide klaar waren met de hectische maatschappij. Je hoort eenzelfde motivatie bij veel andere mensen ook. Daarna had ze een verhaal over brood bakken. Ik begreep het niet zo precies, maar na het ontbijt liep ze met me mee naar een schuurtje. Daar waren mensen bezig brood te bakken en dus ook het stel dat de camino gelopen had. Leuk om met ze te spreken. Zo kom je steeds in bijzondere verhalen terecht.
(Het leuke is dat iedereen iedereen kent. De gastheer van vandaag kende Marie-Paule ook weer.)
Het 20 minuten meditatie woord:
Vertrekken of op pad gaan. Vertrekken kijkt naar wat je echter laat. Op pad gaan kijkt naar waar je naar toe gaat. Ik ben op pad. Fysiek, maar ook mentaal. Ik kom er achter dat zowel fysiek als mentaal het helemaal niet helder is wat er komt. Fysiek heb ik een super mooie planning gemaakt (al zeg ik het zelf, in excel uiteraard 😊), maar die gaat helemaal de mist in, omdat ofwel op bepaalde plekken er geen overnachting is, of de afstand die ik gepland heb is gewoon te ver. Dus mag ik schakelen. Dat geldt eigenlijk ook mentaal. Ik ben nog aan het puzzelen wat ik precies mentaal wil bereiken, maar ik denk dat ik het maar los ga laten en kijk wat er gaat komen.
Door het Ardennense land gelopen naar Huy. Korte tocht. Gelukkig geen regen, maar op een gegeven moment liep ik met mijn hoofd in de wolken….letterlijk.
Ik had gedacht dat ik Huy wel zou herkennen. Ben er toch een paar keer geweest, maar dat is dus niet zo.
De slaapplek is een tuinhuisje bij mensen in de tuin (dat heb je vaker met tuinhuisjes😉).
De verwarming lekker voluit aangezet want het is er fris. Dan ben ik maar een klimaatdeugniet.
20 minuten meditatie woord van vandaag: Overwinnen. Als je overwonnen hebt dan kijk je achteruit. Overwinnen, dan komt er iets aan. Vanmorgen mijn staf vergeten in het tuinhuisje. De deuren al afgesloten en sleutel in de brievenbus gedaan. Wat nu? Schrik rent door je hele lijf. De eigenaar gebeld, maar die kon niet komen. Het appartement ernaast was verhuurd. Via hun kon ik bij het tuinhuisje, wat ik gelukkig niet op slot had gedaan. Deze stress en angst heb ik overwonnen. Maar wat er dan gebeurd is dat ik de overwinning minder waardevol ga maken, door te zeggen dat het mijn eigen schuld was. Dat hoef ik niet te doen. Ik hoef de overwinning niet daardoor te laten overschaduwen.
Als je goed oplet kom je dagelijks kleine en grotere overwinningjes tegen. Ze zijn allemaal belangrijk. Het doet je vertrouwen in jezelf groeien.
Eigen ontbijtje geregelt bij de supermarkt. De overnachting was helaas al weer duur genoeg.
Er bleek nog een andere Santiago route te zijn langs de maas dan welke mijn GPX op de smartphone aangaf. Minder spectaculair, tenzij je van water en bootjes houdt. Deze toch maar genomen. Hij was namelijk helemaal vlak en dat is wel prettig lopen. De hele route regen, dus de poncho heeft zijn werk gedaan.
Ik volg steeds meer de aanwijzingen op palen (zie op foto paal met P, sticker daaronder). Soms zie je in de steden ook een mooie koperen St. Jacobs schelp in het wegdek.
De route was aan de korte kant, dus me lekker verveeld in Andenne. Nou ja, verveeld? Overnachten tot maandag geregeld. Dat is ook weer een overwinning! 👍😄
Er is iets in mij wat het ritme van alle dag, wat er blijkbaar na een dag of 24 lopen insluipt, ‘normaal’ begin te vinden. Maar dat wil ik niet, nog niet. Ik heb al heel wat mooie, confronterende, momenten meegemaakt, maar ik kan nog niet zeggen dat ik het idee heb wezenlijk verandert te zijn. Dat de, door mij gewenste, verandering in mij al beklijfd is. Lijkt me ook beetje sterk na ‘slechts’ 30 dagen. Wat nu te doen? Tja, denk dat er niks anders op zit dan gewoon maar door te lopen. We zien vanzelf hoe het ontwikkeld, wat er nog meer te overwinnen valt.
Hopelijk morgen weer een droge dag. Dat loopt nét even iets leuker. De gastheer geeft aan dat het stuk bij Marché-les-Dames erg mooi is. We gaan er naar uit zien!
Fijn dat je je stok weer hebt, is fijn om mee te lopen hè, soort steuntje. Jammer van de regen, hopelijk morgen beter weer. Welterusten voor zometeen. Ik heb nachtdienst ( as usual)
Ja, die staf is heel belangrijk. Hij ondersteunt inderdaad, maar heeft ook de St. Jacobs schelp er aan hangen. Daar word ik wel door herkent. Dus regelmatig terug zwaaien naar passerende auto’s 😄
Fijn om met je avontuur mee te kunnen lezen Johan, mooie herinneringen ben je aan het maken – die nemen niemand je meer af.
Voorlopig heb je er als het goed is weer mooi weer bij.
Geniet, ik blijf alles vanuit Twente “op de voet” volgen :)
Wat een tocht! Ik hoor je niet meer over je tenen, gaat dat goed? Fijn dat je zulke mooie ontmoetingen hebt. En die verandering in jezelf: lijkt me niet zo nodig. Je bent al een hele fijne vent. Succes en plezier verder.
Je blogs inspireren en zijn erg leuk om te volgen, Johan!