Santiago de Compostela- Duitsland

Ik begin langzaam maar zeker de dagen kwijt te raken. Goed teken!? Ik weet het niet, mag mijn trouwe volgers niet teleurstellen natuurlijk als er een tijd geen blogs komen 😉

De achtste loopdag, als ik verkeerd geteld heb krijg ik dat ongetwijfeld te horen, was van Nijmegen naar Kranenburg.
Daar kwamen we een mooie grenspaal tegen met de mooie spreuk: laat vriendschap heelen, wat grenzen deelen.

Het meditatie woord van vandaag was aandacht. Echte aandacht voor jezelf en ook de ander. Als je goed bent voor jezelf is dat ook goed voor de ander.

Een mooie wandeldag. Mijn voeten gaan steeds beter meewerken. Ik loop al weer bijna snelheden van 5 km per uur 💪😎

Vandaag lastig om een slaapplek te vinden, maar dan! Een bizarre vorm van synchroniciteit:
Er blijken in Kranenburg geen zimmer-frei of andere kamers te zijn. Men wilde me 4 km terug, of 5 km de andere kant op sturen. Toevallig (bestaat natuurlijk niet 😉) loop ik, op weg naar waar een hotel zou zijn, verkeerd en langs een huis waar tóch ‘zimmer frei’ staat. Had ik een half uur daarvoor gemist toen ik er langs liep. Dus ik bel aan. Dame doet open.
Ja, ik heb nog wel een kamer in een vakantiehuis hier in de stad, maar 15 min voor jou heeft een mevrouw de andere kamer al geboekt, dus ik moet even vragen of zij het een probleem vind dat er een man in het huis erbij komt.
Lang verhaal kort; de vrouw vond het geen probleem, zij doet een lange rondwandeling vanuit Nijmegen.
Ik zeg: je klinkt niet als nijmeegse.
Zij: nee, ik kom uit de Hoekse Waard. Ken je dat?

Whahahaha, blijkt dat ze in zuid-beijerland woont aan de schenkeldijk. 500 meter verder dan waar ik gewoond heb aan de molendijk 😂😂😂
Wat een leuk moment gecreeerd door het universum.

Vandaag meditatie woord: verwondering. geen verre wonderen. maar wonderen van ver. Want wonderen gebeuren elk moment.

Gezellig ontbeten bij de plaatselijke bakker met huisgenote. Leuk gekletst. Veel overeenkomsten in denken. Het eerste stuk konden we samen op lopen.
Maar dan komt het onvermijdelijke afscheid. Het was zelfs een beetje verdrietig of zo. Hoe zeggen ze dat zo mooi in het frans? Partir c’est mourir un peu.

Fantastisch door het bos gelopen. Kleine bospaadjes. Wel heuvel op en af. Leuk gesprekje met een meneer die zijn honden aan het uitlaten was. Reetjes gespot. Mijn dag kan al weer niet meer stuk. Of toch wel….?

In Asperden hoopte ik op een goedkopere overnachting. Maar ook daar: geen zimmer frei, het hotel wat er zat was vol, vond ik beetje bijzonder 🤔
Dan maar bellen naar andere hotels, uiteindelijk een gevonden in Goch, of ik even 5 kilometer extra wilde lopen. Ach, had er al 20 opzitten, dus dan kunnen die 5 er ook nog wel bij. Het ging, de voeten konden het nét aan. Met de tong op de tenen in het sporthotel ingecheckt.
Wat een verrassing: er was op de bovenste verdieping een super lekker zwembad met sauna, voor mij alleen. Kijk dat is dan ook weer een cadeautje van het universum.
Wat zeg je? De prijs? Ehhhh…niet aan denken 🙈🙉🙊

Wat ik wel vreemd vind is dat je vroeger in Duitsland struikelde over de zimmer frei bordjes en nu gewoonweg helemaal niets 💁

Morgen gaan we op weg naar Kevelaer. Slapen in het priesterhuis…..als er plek is!! 😇