U voelt het goed; pijnlijk. Fysiek én mentaal. Het weer was zo goed om te lopen, de ontmoetingen waren heel mooi, vooruitzicht op nog veel meer moois. Alleen mag het blijkbaar nog even wachten. Geen idee waarom, maar dat gaat de tijd vast nog leren.
Ik ben dus weer even thuis. Dat voelt raar, onlogisch. Zo had ik het niet gepland. Natuurlijk had ik gedacht dat het zwaar zou zijn, maar de tocht te moeten stoppen? Nee, dat niet.
Ik zal deze week super mogen vertragen en dan kijken wanneer alles genoeg genezen is om de draad weer op te pakken.
Als je voor het eerst op de fiets stapt mag je bang zijn, maar je bent ook moedig dat je het doet en er is ook vertrouwen dat het gaat lukken. Dat was het begin van mijn Santiago reis. Nu is deze onderbroken, maar straks ga ik opstaan en weer verder. Daarvoor mag ik wéér mijn moed aanspreken, want hé, als het nu al fout is gegaan, wat kan er dan straks gebeuren?
Het is in ieder geval niet het einde dat is mijn besluit. Ik mag veerkracht hebben. Zodra de voeten genezen zijn gaan we weer op stap. Dat is dan wel weer het fijne van 100 dagen gereserveerd te hebben.
Ik bedacht een mooi verhaal;
Een groep mensen staat bij een hoge berg. Deze ziet er majestueus, dreigend, gevaarlijk uit. Niemand denkt er aan het pad van de berg op te gaan. Het is een gevaarlijk pad. Rotsblokken, loszittend gesteente, modder. Je glijd zo uit en kan wel omkomen denkt men.
Tot er een man zegt: ik ga het doen!
Hij bereidt zich voor zo goed en zo kwaad hij kan en op een dag vertrekt hij. De ‘oohhh’s en ‘aahhh’s zijn niet van de lucht. De man vertrekt alleen en iedereen volgt hem.
Het gaat goed. Hij ervaart hier en daar wat ongemak, maar hij red het eerste stuk wel. Dan wordt het langzaam maar zeker lastiger en zwaarder. Zijn verrichtingen worden beneden in het dal gevolgd. Plotseling gebeurd het onverwachtte en ook waar iedereen bang voor was. De man glijdt uit en stort van de berg af.
Wonderwel komt hij zonder grote lichamelijke verwondingen beneden tussen de mensen op de grond terecht. Daar ligt hij dan.
Hoe zou hij zich voelen?
Hoe zou jij je voelen?
Wat zou hij nodig hebben?
Wat zou jij nodig hebben?
Tjonge Johan! Wat een pech. En wat een misere. Even. Voor nu. Je gaat hoe dan ook de draad weer oppakken. Ik stuur je nog even een artikel dat ik van Astrid kreeg. Ook een verwoed wandelaarster :-) . Ik bel je binnenkort even.
Boy o boy. Dat is niet zo mooi.
Ik ben geen wandelaar, maar goede wollen sokken schijnen het beste te zijn om te dragen met grote afstanden. Beslist geen synthetica!
Ik wens je een goed herstel toe en blijf je blog volgen
Tjonge jonge Johan. Wat een pech. Heel veel sterkte en voorspoedig herstel zodat je de tocht kunt hervatten. Gebruik wel goed voetcreme voor en na het lopen en inderdaad de juiste sokken.