okay, gisteren was niet zo’n leuke nacht. Nieuwe pelgrim Chris heeft heeeeuuul hard gesnurkt. Muziek in mijn oren werkt het beste, maar daar kwam het soms nóg doorheen. Een gebroken nacht met klassiek, armin van buren en ABBA.
20 minuten meditatie woord: stilzetten
Af en toe mag ik me stilzetten om kracht te verzamelen, richting te bepalen of even de status van mijn leven te bepalen. Ik ben nu 88 dagen op weg (je kunt in 80 dagen de wereld rond 😉). Ik loop het risico dat ik maar aan het lopen, sjokken, zwoegen, slenteren, wandelen ben, zonder dat ik me realiseer wat ik aan het doen ben en wat het voor mij betekent. Natuurlijk maak ik deze blogs, maar dan nog kan het iets ‘afstandelijks’ zijn zonder dat ik het integreer in mijn wezen.
Het plan was om 8:00 vertrekken, maar dat is 7:30 geworden. Chris vroeg nog of hij gesnurkt had. Tja, ik heb hem niet beschermd en gezegd dat het wel erg was, maar ook dat ik begrijp dat hij er niet écht veel aan kan doen.
De route was heel mooi. Een klein klimmetje en vervolgens vlak. Boven op de heuvel over landelijke, bosrijke, herten paadjes. Uiteraard met de al meermaals uitgebreid bejubelde uitzichten. Zal dat niet steeds doen, om de posts nog een beetje beknopt te houden en niet zo vreselijk uitgebreidt met een stortvloed aan overbodige woorden in van die hele lange zinnen zonder leestekens die nauwelijks leesbaar zijn want dat is nergens voor nodig natuurlijk.
De slaapplek lag iets vóór Thiviers. Vandaar dat het iets korter was dan gedacht en ik, door het half uur eerder vertrekken, er al om 11:00 was.
In de schaduw op de stoep van een huis gezeten wat te koop stond. Dit was bij een redelijk drukke kruising. Mijn fruit, yoghurt en nootjes gegeten. Middageten dus al op.
Na een uurtje besloot ik een stukje bos op te zoeken om maar een siesta te gaan doen tot 15:00.
Rijd er een autootje langs, met een wat nors kijkende mevrouw. Je snapt vast al wat er gebeurd!? ‘Johan?’ Ehhh, ja, dat ben ik. Het is mijn gastvrouw voor vanavond. Ik verontschuldig me dat ik erg vroeg ben. Ze dirigeert me kortaf naar haar huis en zegt dat ze er zo aan komt.
Ik dacht: ‘nou, dat begint al weer lekker’ 😰
In haar tuintje aan een tafeltje als kleine schooljongen na een ondeugende daad zitten wachten.
Even later komt ze aan, met haar tiener kleindochter (Sorya). Een goedlachse leuke tiener. De gastvrouw (Nany) en gastheer (Alain) blijken ook reuze gezellig en aardig te zijn. Niks aan de hand dus.
Het hele menu van vanavond werd opgesomd, maar heb er niks van begrepen. Teveel specifieke woorden. Salade, vlees en toetje. Dat is het belangrijkste 😂
Ze wilden weten of ik iets niet lustte. ‘Ah, dat eten jullie toch niet in Frankrijk.’ Wat dat dan was. Groene kleine balletjes, daar werd het niet heel duidelijk mee, toch maar eens opgezocht: choux de Bruxelles (brusselse spruitjes). Dochter is het direct met me eens, maar gastheer niet.
Ik zit nu vers gedoucht, was en dutje gedaan, alleen in hun huis. Ze hebben alle vertrouwen blijkbaar. Dat is mooi om te ervaren.
Heerlijk gegeten. Leuk gekletst met gastvrouw en gastheer. Toen kleindochter aanschoof ook nog over pelgrimeren gesproken. Grappig hoe jongeren daar helemaal geen idee bij hebben.
Vroeg, maar niet ál te vroeg opgestaan. Ik wil nog inkopen doen bij de Lidl en die gaat toch pas 8:30 open.
Ik vergeet weer te betalen, gelukkig zegt Nany het 🙄
De gastvrouw laat me nog even haar nieuwe huis zien wat ze aan het opknappen zijn. Pfffttt…ik geloof dat ik liever loop.
20 minuten meditatie woord: weerstand weerstand ervaren is vaak niet ze leuk, maar weerstand hebben is wel goed! Het beschermd je tegen dingen die niet goed voor je zijn. Als ik dus weerstand ervaar komt dit omdat wat ik doe door de ander als niet fijn wordt ervaren. Dat mag ik respecteren.
Ik mag fysiek weerstand opbouwen, maar ook mentaal. Het beschermd me tegen aanvallen die niet goed voor me zijn. Door alle ervaringen op mijn reis krijg ik die mentale weerstand.
Weerstand: weer gaan staan!
Eerst even langs de Lidl voor eten en drinken overdag. Ik ben een van de eersten voor de deur. Al snel komen er meer mensen. Ook een mevrouw met een bril met dik zwart montuur. Onthoud die even!
De route vandaag was niet verkeerd. Met 16 kilo op de rug behoorlijk rap de 21 kilometer afgelegd.
Onderweg nog een vogeltje gered die op apengapen op de weg zat. Hij was denk ergens tegen aan gevlogen.
Ook camino schelpen in het trottoir tegen gekomen. Normaal zijn die alleen van koper, maar deze zijn van beton.
Het dorpje Sorges waar ik slaap is een leuk dorpje. Alleen is om 13:00 alles dicht. Ook de refuge. Die gaat zelfs pas om 16:00 open.
Er is wel een klein cafeetje, dus zodra die om 14:30 opent lekker een koffie met taartje besteld. De mevrouw van het cafeetje komt naar buiten en zegt tegen mij: ‘jou ken ik!’ ik dacht: ‘nee he, ik ben écht beroemd in Frankrijk!’, maar ze had een bril met dik zwart montuur. Weet je nog! Die stond dus vanmorgen ook voor de deur van de Lidl. Wat bijzonder weer!
Elke was ondertussen ook binnen gedruppeld en vindt het heel leuk om mij weer te zien.
Op een gegeven moment komt er zelfs een échte monnik uit Polen (Simeon). Terwijl we wachten komt ook Chris aanlopen…. oeps….dat gaat weer gesnurk worden vannacht 😱
Ik heb een bed gezocht zover mogelijk in de hoek. Hopeljjk helpt dat.
De hospitalier Penny (uit Engeland) is te laat en vindt dit heel erg. We proberen haar allemaal gerust te stellen. We hebben geen haast en gaan nergens heen 😄
Jullie horen morgen hoe het slapen gegaan is.
