Santiago de Compostela- Montmort-Lucy

Vandaag na een moeizame dag aangekomen in Montmort-Lucy bij een tandarts die het priesterhuis uit 1735 10 jaar geleden gekocht heeft en bij de verbouwingen zoveel mogelijk de oude historie probeert te behouden. Er zijn zelfs romeinse munten in de tuin gevonden.

Maar waar kwamen we vandaan? Germaine.
Goed geslapen bij het gezin van Agnés in Germaine. De dag begint al vroeg want ze moet om 8:00 naar haar werk. Dat betekent dat ik het kalm aan kan doen om in Epernay aan te komen.

20 minuten meditatie woord: overgeven
Nee, niet dat wat er gebeurd als je iets verkeerd gegeten kebt. Of wanneer iemand van je wint, dat is geen vrijwillige aktie. Nee, het overgeven uit mijzelf als ik even niet een oplossing heb. Kan ik werkelijk iets overgeven, of houd ik nog ergens vinger aan de pols!?
Er gebeuren dingen op mijn tocht, die anders lopen dan ik dacht, maar tot nog toe heb ik steeds zelf de oplossing gearrangeerd. Dat kan met hulp zijn van het universum, zeker.
Zondag de slaapplek, heb ik los mogen laten. Ik weet niet of de plek waar ik naar toe ga me kan ontvangen. Dus nu écht los gelaten.

De dag begint met een heldere hemel. Om 9:00 is het al aardig warm aan het worden. Dat beloofd wat voor vandaag.
Eerste deel van de route gaat door het bos. Dat is mooi. Je komt er niemand tegen. Zelfs mijn pelgrimsgenote van gisteren niet.
Bij het verlaten van het bos een mooi uitzicht over de champagne streek. Een super de luxe hotel kijkt over de vallei uit. Dure auto’s voor de deur. Zouden ze het nog waarderen?
Op een ander mooi uitzichtpunt zaten 6 dames bij een picknick bank een champagne lunch te houden. Ze mochten van de hostess een champagne fles met een zwaard open maken. Vervolgens werd de fles leeg gegooid terwijl er foto’s gemaakt werden. Heel bijzonder 💁

De route was kort. Dus lekker in een dorpje in de schaduw gelegen om de tijd te verdrijven.
Ook alvast wat slaapplekken aangevraagd voor volgende week.

Mijn slaapplek is bij een ouder echtpaar met een mooie tuin. Ik had al een fantasie van een zwembad in de tuin….en ja hoor! Alleen afgedekt en dus niet klaar voor een koele plons. Jammer 😨
Dan maar een ijskoude douche, want het was warm vandaag en dat schijnt het de komende week te blijven.

Het echtpaar was wat gereserveerd in het begin, maar begon na een tijdje wel te ontdooien. Niet zo vreemd bij 30 graden.
Ik kreeg zelfs een ijsje en cakeje aangeboden 👍
Later wat gebabbeld over de mooie tuin met kersenbomen en aardbeien plantjes. Dat maakt vrienden 😄

Het voordeel van een hoge temperatuur overdag, is dat het ’s avonds wel lekker is. Een week geleden had ik het met het natte weer best wel koud. Dat is nu gelukkig niet meer zo.

20 minuten meditatie woord: helen
Als iets kapot is, dan moet het helen. Wanneer dat gebeurd is, kun je nog wel de lijmresten soms zien. Maar hoe zit dat als ik mentaal dingen heb die ik niet fijn vind aan mijzelf. Is er dan iets kapot? Of ben ik mijzelf en mag ik alleen nog iets leren anders te doen. Wanneer mag er iets helen in mij!? Pas dus wanneer ik vind dat er iets kapot is, anders is het gewoon iets leren.

Vandaag van Epernay naar Montmort-Lucy gelopen. Bij het weggaan bij de slaapplek ging er direct iets mis in mijn linker scheenbeen. Een pijnscheut die niet meer wegging. Sterker nog, het werd steeds erger. Ik was ook nog mijn staf vergeten en moest dus weer terug de heuvel op.
De temperatuur liep op naar ver in de 20. Veel in de zon gelopen en die gedeeltes die in het bos waren, waren niet fris en schaduwrijk, maar open en zonder windje, dus warm. De paden waren nat, modderig en veel steekmuggen.
Kun je je er een beetje een voorstelling van maken hoe ik daar liep?
Laten we zeggen dat het goed was dat ik er in mijn eentje liep en ik geen herten of andere dieren gezien heb, doordat ik niet bepaald zachtjes aan het doen was 😉

Gelukkig was de slaapplek een super plek. Ik moest om 17:00 voor de kerk staan, maar  was er al om 16:15. Even afgekoeld in de lekker koude kerk, die verrassend genoeg open was. Er liep een vriendelijke husky voor de kerk. Die wilde mee naar binnen. maar net kwamen er een paar kinderen uit de kerk en die waren bang voor hem. Dus heb ik hem maar weggestuurd.
Ik had mijn staf met schelp voor de poort gezet, voor als de gastheer me op kwam halen. Op enig moment hoor ik ineens van de andere kant van de straat: ah, voila, le autre pelerin, Johan?

Bleek de slaapplek aan de overkant in het priesterhuis te zijn. De husky hoorde daar ook thuis. Een mooie gastheer. Heeft het huis 10 jaar geleden gekocht. Behoud zoveel mogelijk de oude historie (1735) van het huis. Interessante gesprekken. Ook samen met een andere belgische pelgrim Dirk. Dat maakte gelukkig de dag weer goed.

Maar de vraag is dan of mijn boosheid over de situatie ’s middags dan iets heelt in mij, me iets leert (maar wat dan?), of juist iets stuk maakt. Daar denk ik nog even over na.

Ik hoop dat mijn scheenbeen morgen weer gekalmeerd is, anders wordt het wel weer pijnlijk ploeteren.