Gisteren weer mooi het pelgrims lied gezongen bij het beeld van st. Jacob. Maar dit keer ook voor mijzelf, want ik vertrek nu ook uit de abdij.
Ook weer een 20 minuten meditatie woord: gerust. Je kunt gerust hebben, maar ook gerust zijn. Als je rustig bent dan klopt je hart niet heftig, maar juist heel kalm en ben je in een staat van ontspanning. Dat is dan wat gerust hebben en gerust zijn samen gemeenschappelijk hebben.
Ik merk tijdens de reis dat ik regelmatig gerust heb op fijne plekken, maar dat ik steeds meer gerust ben. Dat is mooi om te merken.
Het regent, dus de poncho gaat aan. Eigenlijlk helemaal niet erg om daarmee te lopen. Het valt ook wel mee hoe erg je erin gaat zweten. Dus ik heb geen probleem ermee als het regent.
Mijn pelgrimsgenoot Vincent heeft met me opgelopen tot aan Hastiere. We konden samen praten, maar ook stil zijn en dat is prettig. Het bleek dat hij eenzelfde valkuil heeft als ik. We hebben onze vrijheid nodig, maar communiceren niet als die, naar ons gevoel, ingeperkt wordt. Dit probleem speelt voornamelijk in ons beider relatie. Dat we niet ons uitspreken maakt dat het eigenlijk alleen maar lastiger wordt in de relatie. Dus we snijden onszelf in de vinger. Dat is niet handig.
De route langs de Maas was superleuk. Soms heel spannende kleine richeltjes om over te lopen met hoge rotsformaties boven ons. Beneden ons gelukkig alleen maar water. Dus geen hoogtevrees, en watervrees heb ik niet. Alhoewel ik er niet aan moet denken dat je met rugzak en al erin valt. Vincent heeft een zelfgebouwde gitaar bij zich en een grotere rugzak (16 kg 😨). Dat smalle richeltje was voor hem extra lastig. Hij is behoorlijk aan het sjouwen met alles, maar vind het niet erg.
Vervolgens begon de ceremonie; het had een komische aflevering kunnen zijn van een engelse serie. Een dorps fanfare die regelmatig flink van de wijs was, daarachter de vlaggen van verschillende regimenten, de burgemeester en notabelen. Heerlijk! Ik heb een superleuke happening meegemaakt.
Daarna in de lokale brasserie me 1,5 uur bezig gehouden met 2 kopjes koffie. Was best ingewikkeld. Of de uitbater blij met me was weet ik niet, maar ik zat wel lekker warm.
Beetje eerder maar naar de presbytere van Bruno dan. Een bijzondere man, maar heel vriendelijk. Hij kan je aankijken, zonder wat te zeggen. Hij heeft een kleine slis, waardoor zijn frans voor mij lastig te volgen is. Ik zeg dus maar af en toe ‘oui’ en hoop dat dat juist is.
Ik moest mijzelf een stoel in de keuken aanbieden, daar kwam hij niet op 😄. Hij verdween op een gegeven moment en vervolgens hoorde ik boven veel geschuif en metaal geluid.
Bleek dat hij een metalen bed in elkaar aan het zetten was in een groeps ruimte waar normaal sessies gehouden werden. Heel bijzonder weer waar ik beland ben.
Het is een echt standaard mannen huishouden, zoals vrouwen dat zouden zeggen, niet helemaal schoon zal ik maar zeggen. Hoe zal ik hier slapen?
De volgende dag; okay, goed geslapen, dat wel, maar als je de hele dag buiten bent lukt dat ook volgens mij overal.
Ik moest wel snel ontbijten, want Bruno moest om 8:00 weg naar Namen, hij doet namelijk alles op de fiets en moest 1,5 uur fietsen.
20 minuten meditatie woord van vandaag: beleven.
Ik beleef heel wat op mijn reis. Oftewel ik leef heel bewust. Het gaat een stuk langzamer allemaal, waardoor je meer merkt en voelt dat je leeft. Er komt meer binnen door je zintuigen (ik ruik bijvoorbeeld ontzettend veel….nee, niet mijzelf 😉. bloemen, bomen, aarde, water).
Droog vandaag, dat is wel weer mooi. Af en toe een zonnetje. Een heel mooie en snelle dag, want voordat ik het wist had ik, na 1,5 uur, al 11 kilometer van de 24 voor vandaag (ja, ik had jullie belooft aan het werk te gaan!) achter de rug.
Ik vond een mooi bankje bij een toren in Givet, aan de Maas. Givet ligt in een puntje van Frankrijk, dus ik ben heel even de grens over. Het plaatsje heeft een groot fort boven op een heuvel en is oorlogstafereel geweest in WO II.
Na Givet goed doorgestapt en de lunch in het dorpje Hierges gedaan. Op de heuvel, naast de kerk, in het zonnetje. Ja, en tóch is het een pelgrimstocht en dus afzien. Echt waar!
Nog maar 5 kilometer te gaan, ik kom zowaar weer ruim op tijd aan. Toch wel prettig als je geen problemen hebt met je voeten en gewoon door kan stappen.
Om jullie tevreden te stellen dat het ook écht wel zwaar is; voor het dorp van slapen, Mazee, zat er nog wel even een flink Ardennens klimmetje in. Alleen heb ik al eerder gezegd dat niet erg te vinden. Daarnaast ging het ook nog door het bos, dubbel leuk. Dus sorry, geen pelgrims kastijding vandaag.
Nu lekker weer op de slaaplocatie met een fantastisch uitzicht. Was weer gedaan (hopelijk is het morgen wel droog 🤔). Financiele zaken geregeld. Straks nog even bellen naar mijn slaapplek in Rocroi. Dan is het weer een mooie dag geweest en gaan de luiken weer dicht in een schoon, zacht, normaal bed.
wat geniet ik van je verhalen, succes topper